Bio

“We wilden het geheel eerlijk, direct en nabij houden – zonder al te veel muzikale opsmuk, en met een rafelrandje hier en daar”.

Interview Chris en Stijn Dols, Stichting Popmuziek Limburg, 15-08-2016

“Rock is een muziek die op een spontane wijze de grondstoffen van ons bestaan als een nog onontgonnen voorraad aanspreekt. Driften, dromen, emoties worden in circulatie gebracht, opgedreven, uitgeleefd. Uit een ambivalente bodem stijgen klanken naar boven die een stroom van warmte over de aarde verspreiden en mensen verbinden. Onheil wordt overwonnen en heil tastbaar gemaakt. Waar het verstand gefaald heeft, spreekt het hart; in plaats van absoluut te willen verklaren wat we eigenlijk toch niet beleven, opent muziek een ruimte waarin wij nu reeds volop mogen beleven wat wij later wel zullen begrijpen”.

Jan Koenot SJ, Voorbij de Woorden: Essay over Rock, Cultuur en Religie, p. 190

 

 

 

 

Tweelingbroers met gitaren, muzikaal bijgestaan door een stel vrienden. Sprekende stemmen die je raken. Melodische popsongs over vallen en opstaan, verliezen en winnen, geloven of toch niet, kortom: het grillige leven van alledag. En een heilig geloof in de helende en misschien zelfs wel zuiverende werking van muziek in de samenleving, als een krachtige uiting van de menselijke geest en een ferme oproep tot verwondering. Maak kennis met het verhaal van DOLS.

Als de muziek die je maakt in meer of mindere mate een afspiegeling is van je platenkast, wat Keith Richards ooit beweerde, dan gaat dat zeker op voor Chris en Stijn Dols. De broers groeiden in de jaren negentig op in de nadagen van het Zuid-Limburgse rijke roomse leven, met grootouders die in Maastricht woonden en een ouderlijk huis dat onder de rook van Sittard stond, in de voormalige Westelijke Mijnstreek. In dat huis werden uitgerekend de platen van John Lennon, Paul McCartney en kompanen grijsgedraaid. De buren waren eerder van de Stones. En waar die buren zich meer oriënteerden op gitaarmuziek uit de Verenigde Staten, knalde op de kamers van de gebroeders Dols vooral Oasis uit de luidsprekers. Later kwamen daar onder meer I AM KLOOT, The Veils en The Smiths bij.

Dat ouderlijk huis, zonder een traditie van actieve muziekbeoefening en rondslingerende instrumenten, zorgde er mede voor dat het duurde tot 2013/2014 voordat de eerste stappen werden gezet in het Nederlandse muzieklandschap. Inmiddels had Susteren plaatsgemaakt voor Nijmegen als uitvalsbasis. Daar liep de een op een zonnige zaterdag Max Guitar uit met een zwarte akoestische beginnersgitaar. De ander bleef niet lang achter.

Sindsdien ging het rap. Met wat zelfgeschreven materiaal op zak was het Chris die in de zomer van 2015 het voortouw nam om enkele demo’s op band te zetten in de Local Sound Design Studio in Deventer. Vrienden van hem hadden deze studio eigenhandig gebouwd. Een beetje houtje-touwtje zijn ze daarom wel, de twee centrale ruimtes. Tegelijkertijd hangt er een inspirerende sfeer en dwingt de kleinschaligheid ervan tot prikkelende gedachtewisselingen. Die ruimtes, waarin totale afzondering er beslist niet bij was, vormden vier maanden later ook het decor van de opnames van een debuut-EP – in slechts drie dagen tijd en met een minimaal budget. Alles werd met een kleine club van partners in crime in eigen hand gehouden: van het schrijven en opnemen tot en met het mixen en masteren.

In augustus 2016 verscheen het gelijknamige debuut, dat goed ontvangen werd, in eigen beheer op de bekende grote muziekplatforms zoals Spotify en Apple Music. Uit de pen van de oud-buurjongen van de broers – zelf singer-songwriter en ja, hij hield van de Stones – vloeide deze aardige beschouwing over wat hij ervoer als ‘zes puike popliedjes in de rijke Britse popschool’. Op de valreep van 2017 speelden de broers op het Nijmeegse Honig-complex met band een release-show voor een slordige 120 mensen. Hun logo ontleenden zij aan een advertentie uit de jaren zestig van grootvader Antoon Peter Dols, die een meubelfirma had in de Maastrichtse Rechtstraat. In de zomer van 2017 werd de JuntoBeats-remix van “Abigail” digitaal uitgebracht, een van de meest dromerige nummers op de debuutplaat.

 

 

Momenteel wordt de laatste hand gelegd aan een nieuwe plaat, een langspeler dit keer. Op die in de eerste helft van 2019 te lanceren plaat komen nummers te staan die muzikaal en tekstueel gezien doorgaans een stuk complexer en gelaagder zijn dan het eerder verschenen werk. Gastrollen zijn weggelegd voor Ruud Gal (altviool), Vera Gal (viool), Romy Keijsers (achtergrondvocalen), Jeroen Kruit (achtergrondvocalen en productie), Paul Meijer (basgitaar en productie), Jorik Nonnekes (toetsen), Remco Stelder (drums en percussie), William Swartjes (achtergrondvocalen, elektrische gitaar en productie), Bart Verheijen (elektrische gitaar) en Bart Willemse (gitaren). De nieuwe plaat werd wederom in eigen beheer opgenomen in Deventer.

De gebroeders Dols maken muziek, niet omdat een platenbaas in hun nek hijgt of er een hele carrière op rust, maar omdat ze via die muziek connectie willen maken met iets diep in henzelf en de wereld die hen omringt. Ultieme dromen? Chris: “In 2013/2014 waren we nog niet staat om fatsoenlijk een akkoord aan te slaan, laat staan zelf nummers te schrijven of een plaat op te nemen. We koersen bovendien niet op basis van een masterplan, klampen ons evenmin vast aan torenhoog opgeschroefde ambities, en storten ons op de muziek naast voltijds banen. Maar als we toch ooit — als een vorm van gelukkig toeval — in thuisstad Nijmegen vanuit onze stamkroeg naar het legendarische Doornroosje of de Merleyn zouden kunnen lopen om daar compleet met band een uitverkochte zaal plat te spelen, om vervolgens diep in de nacht te eindigen in diezelfde stamkroeg, man, wat zouden we daar veel voor over hebben”.

 

 

Voor wat het waard is: in het werkzame leven is Chris actief als gepromoveerd historicus en erfgoedspecialist, terwijl Stijn opereert als fysiotherapeut en bewegingswetenschapper.