Bio

Tweelingbroers met gitaren, muzikaal bijgestaan door een stel vrienden. Sprekende stemmen die je raken. Melodische popsongs over vallen en opstaan, verliezen en winnen, geloven of toch niet, kortom: het grillige leven van alledag. En een heilig geloof in de helende en misschien zelfs wel zuiverende werking van muziek in de samenleving. Met een goed ontvangen titelloze debuut-EP (2016) en met debuutalbum “Two & One” (2019) op zak speelden en self-releaseten de broers zichzelf in vier jaar tijd vanuit hun woonkamers naar het Nijmeegse Valkhof Park op 16 juli 2019. 3voor12 bombardeerde hen in dat jaar tot beloftevolle Gelderse act en op een haar na stonden ze in een uitverkocht Doornroosje in het voorprogramma van het Belgische Novastar. Maak kennis met het verhaal van DOLS.

Als de muziek die je maakt in meer of mindere mate een afspiegeling is van je platenkast, wat Keith Richards ooit beweerde, dan gaat dat zeker op voor Chris en Stijn Dols. De broers groeiden in de jaren negentig op in de nadagen van het Zuid-Limburgse rijke roomse leven, met grootouders die in Maastricht woonden en een ouderlijk huis dat onder de rook van Sittard stond, in de Westelijke Mijnstreek. In dat huis werden tijdens potjes Mario Kart op de Super Nintendo uitgerekend de platen van John Lennon, Paul McCartney en kompanen grijs gedraaid. De buren waren eerder van de Stones. En waar die buren zich meer oriënteerden op gitaarmuziek uit de Verenigde Staten, knalde op de kamers van de gebroeders Dols vooral Oasis uit de luidsprekers. Later kwamen daar onder meer I AM KLOOT, The Veils en The Smiths bij. Dat ouderlijk huis, zonder een traditie van actieve muziekbeoefening en rondslingerende instrumenten, zorgde er mede voor dat het duurde tot 2013/2014 voordat de eerste stappen werden gezet in het Nederlandse muzieklandschap. Inmiddels had Susteren plaatsgemaakt voor Nijmegen als uitvalsbasis. Daar liep de een op een zonnige zaterdag Max Guitar uit met een zwarte akoestische beginnersgitaar. De ander bleef niet lang achter.

Sindsdien ging het rap. Met wat zelfgeschreven materiaal op de plank was het Chris die in de zomer van 2015 het voortouw nam om enkele demo’s op band te zetten in de Local Sound Design studio in Deventer. Vrienden van hem hadden deze studio eigenhandig gebouwd. Een beetje houtje-touwtje zijn ze daarom wel, de twee centrale ruimtes. Tegelijkertijd hangt er een inspirerende sfeer en dwingt de kleinschaligheid ervan tot prikkelende gedachtewisselingen. Die ruimtes, waarin totale afzondering er beslist niet bij was, vormden vier maanden later ook het decor van de opnames van een debuut-EP – in slechts drie dagen tijd en met een minimaal budget. Alles werd met een kleine club van partners in crime in eigen hand gehouden: van het schrijven en opnemen tot en met het mixen en masteren. In augustus 2016 verscheen het gelijknamige debuut in eigen beheer op de bekende grote muziekplatforms zoals Spotify en Apple Music. Uit de pen van de oud-buurjongen van de broers – zelf singer-songwriter en ja, hij hield van de Stones – vloeide deze aardige beschouwing over wat hij ervoer als ‘zes puike popliedjes in de rijke Britse popschool’. Op de valreep van 2017 speelden de broers op het Nijmeegse Honig-complex met band een release-show voor een slordige 120 mensen. Hun logo ontleenden zij aan een advertentie uit de jaren zestig van grootvader Antoon Peter Dols, die een meubelfirma had in de Maastrichtse Rechtstraat. In de zomer van 2017 werd de JuntoBeats-remix van “Abigail” digitaal uitgebracht, een van de meest dromerige nummers op de debuutplaat.

 

 

In oktober 2018 ontvingen de gebroeders Dols in het kader van hun succesvolle crowdfunding-campagne bij het platform VoordeKunst vanuit het VSBFonds een ‘De Nieuwe Maker’ stimuleringssubsidie. Zij maken muziek, niet omdat een platenbaas in hun nek hijgt of er een hele carrière op rust, maar omdat ze via die muziek connectie willen maken met iets diep in henzelf en de wereld die hen omringt. Deze muziek laten ze graag de dialoog aangaan met andere creatieve stromingen zoals film en fotografie, onder meer door intensief samen te werken met de Nijmeegse beeldkunstenaar Roy Soetekouw en grafisch ontwerper en illustrator Yolet Luijendijk uit Rotterdam.

In december 2018 werd de laatste hand gelegd aan een nieuwe plaat, een langspeler dit keer. Op dat in juni 2019 gelanceerde en inmiddels enkele duizenden malen gestreamde werk, het debuutalbum, staan nummers die muzikaal en tekstueel gezien doorgaans een stuk complexer en gelaagder zijn dan het eerder verschenen werk. Gastrollen zijn weggelegd voor Ruud Gal (altviool), Vera Gal (viool), Romy Keijsers (achtergrondvocalen), Jeroen Kruit (achtergrondvocalen en productie), Paul Meijer (basgitaar en productie), Jorik Nonnekes (toetsen), Remco Stelder (drums en percussie), William Swartjes (achtergrondvocalen, elektrische gitaar en productie), Bart Verheijen (elektrische gitaar) en Bart Willemse (gitaren). De nieuwe plaat werd wederom in eigen beheer opgenomen in Deventer.

Ultieme dromen? Chris: “In 2013/2014 waren we nog niet staat om fatsoenlijk een akkoord aan te slaan, laat staan zelf nummers te schrijven of een plaat op te nemen. We koersen bovendien niet op basis van een masterplan, klampen ons evenmin vast aan torenhoog opgeschroefde ambities, en storten ons op de muziek naast voltijds banen. Maar als we toch ooit — als een vorm van gelukkig toeval — in thuisstad Nijmegen vanuit onze stamkroeg naar het legendarische Doornroosje of de Merleyn zouden kunnen lopen om daar compleet met band een uitverkochte zaal plat te spelen, om vervolgens diep in de nacht te eindigen in diezelfde stamkroeg, man, wat zouden we daar veel voor over hebben. In dat opzicht is het al onwijs gaaf en haast niet te geloven dat we in juli 2019 tijdens de Vierdaagse op het Valkhof Festival hebben gestaan”.

 

 

Voor wat het waard is: in het werkzame leven is Chris actief als gepromoveerd historicus en erfgoedspecialist, terwijl Stijn opereert als fysiotherapeut en bewegingswetenschapper.